شاید 

نمی دونم

اما هنوزم باور نمی کنم این حس رو ...

چرا گاهی باور کردن این قدر سخت می شه ؟

یه حسی که می شه گفت خوبه

حسی که  روز قبله تولدت می آد سراغت

به همین سادگی

فردا وارد بیست و یکمین سال می شم...

ولی باز هم این دو رباعی خیام زندگیم با دکلمه ی شاملوی عزیز نوستالوژی رو برام تداعی می کنه:

"وز آمدنم نبود گردون را سود

وز رفتن من جاه و جلالش نفزود

وز هیچ کسی نیز دو گوشم من نشنود

کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود"

"بنگر ز جهان چه طرح بر بستم هیچ

وز حاصل عمر چیست در دستم هیچ

شمع طربم ولی چو بنشستم هیچ

من جام جمم ولی چو بشکستم هیچ"

زندگی؟ اینه اسمش؟

بیشتر یه چالش شده برام...

یه عادت احمقانه که اذیت می کنه...بین بودن و نبودن 

کاش زود تر بگذرن این روزا...!

اون قدر پرم از گریه و درد و آه...

که می خوام نباشم

کاش می شد...

گاهی اوقات دوست دارم فقط شنوده باشم نه اظهار نظر کننده و نه هیچ چیز دیگر. 

 گاهی حس می کنم غیبت کردن پوچ ترین کار ممکنی هستش که یه انسان می تونه انجام  بده. گاهی بودن در اون جمع ها خیلی آزارم می ده. یعنی می شه از قرار گرفتن در چنین جمع هایی گریخت؟! 

گاهی دوست دارم خود خودم باشم

و نه هیچ کس دیگر.

و چند گاهی دیگر...